دانشگاه علم و فرهنگ در زمره دانشگاههای کمریسک ایران و جهان از منظر سلامت و یکپارچگی پژوهش
بر اساس تازهترین ارزیابی سامانه بینالمللی »شاخصهای ریسک یکپارچگی پژوهش«(IRIS) وابسته به موسسه SCImago، دانشگاه علم و فرهنگ موفق شده است در سطح »ریسک پایین (Low Risk) «قرار گیرد و عملکردی فراتر از میانگین ملی در حوزه سلامت و یکپارچگی پژوهش از خود به نمایش بگذارد.
سامانه IRIS که بهتازگی توسط موسسه SCImago راهاندازی شده، برخلاف رتبهبندیهای متداول دانشگاهی، به ارزیابی کیفیت علمی یا جایگاه پژوهشی مؤسسات نمیپردازد؛ بلکه با استفاده از مجموعهای از شاخصهای هشداردهنده، میزان آسیبپذیری دانشگاهها در حوزه یکپارچگی پژوهش را بررسی میکند. این سامانه ابزاری برای شناسایی ریسکهای احتمالی در فرآیندهای پژوهشی و کمک به سیاستگذاری مبتنی بر شواهد در نظام آموزش عالی محسوب میشود.
بر اساس دادههای منتشرشده، دانشگاه علم و فرهنگ در ارزیابی دوره ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ با امتیاز کلی 0.242- در شاخصIRIS، که نشاندهنده وضعیت مطلوب آن در زمینه رعایت اصول اخلاق پژوهش و کیفیت تولیدات علمی است ،در گروه دانشگاههای کمریسک قرار گرفته است. این ارزیابی نشان میدهد که دانشگاه در شاخصهای مهمی نظیر خوداستنادی سازمانی، مقالات دارای نویسندگان بسیار پرتعداد، انتشار در نشریات وابسته به خود دانشگاه و انتشار مقالات تکراری، عملکردی مطلوبتر از میانگین کشور داشته است.
گزارش موسسه SCImago از دانشگاه علم و فرهنگ حاکی از آن است که این دانشگاه در زمینه اعتبارسنجی بیرونی پژوهشها، مسئولیتپذیری علمی و رعایت استانداردهای انتشار، از وضعیت مناسبی برخوردار بوده و توانسته است؛ الگوی قابل قبولی از حکمرانی پژوهش را ارائه کند. همچنین شاخص «شکاف تأثیر علمی میان کل تولیدات و مقالات با رهبری علمی دانشگاه» نشان میدهد که بخش مهمی از اثرگذاری پژوهشی دانشگاه علم و فرهنگ حاصل نقشآفرینی مستقیم و رهبری علمی پژوهشگران آن است، نه صرفاً مشارکت در همکاریهای بینالمللی یا بینسازمانی.
متخصصان حوزه علمسنجی تأکید میکنند که نتایج IRIS نباید بهعنوان رتبهبندی دانشگاهها یا نشانهای از وقوع تخلف علمی تلقی شود؛ بلکه این شاخصها نقش یک «سامانه هشدار زودهنگام» را ایفا میکنند و به دانشگاهها کمک میکنند تا پیش از بروز چالشهای احتمالی، نقاط آسیبپذیر نظام پژوهشی خود را شناسایی و مدیریت کنند.
کسب جایگاه «ریسک پایین» توسط دانشگاه علم و فرهنگ در نخستین دوره انتشار این شاخص جهانی، بیانگر توجه دانشگاه به اصول پژوهش مسئولانه، ارتقای کیفیت تولیدات علمی و توسعه نظامهای نظارت و راهبری پژوهش است؛ رویکردی که میتواند زمینهساز افزایش اعتماد علمی و تقویت جایگاه دانشگاه در زیستبوم پژوهش و فناوری کشور باشد.